Halo 3 Multiplayer Beta

Halo 3 niebawem pojawi się na rynku w celu zbawienia milionów graczy i nawrócenia niewiernych. Szumnie zapowiadane, nie mniej oczekiwane, nareszcie zostało opatrzone datą zstąpienia. 25 wrzesień. Wtedy to (a raczej - od tego czasu) będzie nam dane poznać w pełni historię Master Chiefa oraz zastępów nękających wszechświat Convenantów. Jednak nie sama fabuła jest machiną napędową tej superpozycji. Prawdziwa potęga Halo ujawnia się dopiero po zakosztowaniu najwybitniejszego multiplayera, jaki konsole kiedykolwiek miały zaszczyt uświadczyć. To właśnie na niego czekają tłumy, i to właśnie tą częścią gry Bungie postanowiło się pochwalić.

D-DAY: 16 Maj 2007

Wersja demonstracyjna miała ukazać się pod koniec lutego, wraz z premierą drugiego szlagiera Microsoftu - Crackdowna. To właśnie dzięki niemu graczom na całym świecie dano możliwość zakosztowania kawałeczka pysznego tortu, na który tak bardzo się ślinili. Niestety, z nieznanych nam przyczyn (a raczej znanych - czysto marketingowych) upublicznienie bety było kilkukrotnie przekładane. Dopiero pod koniec kwietnia dostało oficjalną metkę z ekscytującym oświadczeniem: drodzy fani, zagracie w multi Halo Drei w połowie maja. Mniej podniecająca była druga część tej wiadomości. Bawić się będzie można tylko przez trzy tygodnie (do 7 czerwca) i, tak jak wcześniej ogłaszano, tego zaszczytu dostąpią wyłącznie posiadacze wspomnianego już Crackdowna.

Oczekiwania dłużyły się niemiłosiernie. Praktycznie każdego dnia prasa i serwisy internetowe były karmione kolejnymi materiałami pochodzącymi bezpośrednio z gry. Gdy już napięcie sięgało zenitu, a powietrze aż iskrzyło z podniecenia, panowie z Bungie uznali, że nadszedł właściwy czas. Beta została udostępniona 16 maja kilka minut po trzynastej we wszystkich możliwych regionach. Zaowocowało to momentalnym zapchaniem serwerów, co było zresztą do przewidzenia. Jednak następnego dnia sytuacja wróciła do normy i bez problemów mogłem zassać umiłowane 960 megabajtów na dysk swojej konsoli.

D-DAY+1; GMT 13:00

Po krótkim wstępie (spektakularny napis BUNGIE na czarnym panelu ;) oczom podjaranego gracza ukazuje się okrojone menu. Miłym smaczkiem jest znany od pierwszej części motyw przygrywający w tle. Brakuje tylko wielkiego napisu „Welcome Home", by każdy poczuł się jak w domu. Oprócz gry online do dyspozycji oddano nam możliwość nagrywania i montowania filmów zapisanych podczas rozgrywki. Sam edytor nie jest co prawda zbyt rozbudowany, ale takie rozwiązania zawsze cieszą. Zwłaszcza, że stworzone dzieła możemy udostępnić całej społeczności Xbox Live. Wreszcie nie trzeba będzie wielogodzinną dyskusją udowadniać znajomym, kto ma większego skilla. Załączasz filmik i szacun momentalnie wzrasta, hehe. Jednak chwalenie się umiejętnościami z dziedziny kinematografii nie jest głównym daniem opisywanej pozycji.

Bez zastanowienia skierowałem swoje kroki w kierunku lobby. Trzeba przyznać, że uległo ono dość znacznym zmianom. Po wybraniu rodzaju połączenia (link, LAN, Xbox Live bądź… Split Screen) oraz trybu rozgrywki, przerzucani jesteśmy do swoistej poczekalni. W czasie, w którym konsola wyszukuje automatycznie odpowiednich przeciwników (według stopnia i tymczasowego skilla), oglądać możemy swoje medale, sprawdzać statystyki poprzednich pojedynków, edytować postać oraz wprowadzać ostatnie poprawki bezpośrednio dotyczące gry. Niestety, łączenie trwa chwilkę, co po pewnym czasie działa na nerwy. Zdarza się, że system najpierw autoryzuje poziom umiejętności gracza względem innych, by w chwilę później wyrzucić go z pokoju i rozpocząć wszystko od nowa. Miłym udogodnieniem jest wyświetlana w prawym dolnym rogu informacja na temat ilości chętnych do zabawy, którzy spełniają postawione wcześniej kryteria. Tutaj mała ciekawostka - w pierwszym dniu było ich grubo ponad sto tysięcy, jednak po rozdaniu bananów została jedna trzecia pierwotnej liczby. Zastanawiające?

D-DAY+1; GMT 15:00

Najprawdopodobniej najbardziej nurtującą fanów kwestią dotyczącą Halo 3 jest oprawa audio-wizualna. Któż nie pamięta pierwszej prezentacji tego systemsellera podczas zeszłorocznego E3. Porażające wręcz efekty świetlne, otoczenie nasycone niewyobrażalną ilością detali, setki obiektów i zbroja Master Chiefa… Później było coraz lepiej. Wraz z premierą trailera „Stary Night" opinia publiczna zamarła. Nikt nie spodziewał się aż tak obłędnej grafiki, nawet jeżeli to był tylko render. Niestety, niedługo po tym z biura developerów nastąpił wyciek, który spowodował swoisty krach. Serwisy z całego świata zawrzały. Przecież to niczym nie różni się o Halo 2! Pomimo kojących słów panów z Bungie („to screeny z wersji prealfa, nikt się nie skupiał jeszcze na grafice") sam byłem konkretnie zniesmaczony. Gdzie moja zbroja złożona z tysięcy tryliardów poligonów?

Od tego zdarzenia minął już kawałek czasu (przynajmniej na tyle długi, by można było to i owo poprawić). I, na całe szczęście, poprawiono. Pierwsze, co rzuca się w oczy, to całkiem niezła animacja. Wszystko chodzi płynnie, choć raczej nie w sześćdziesięciu klatkach na sekundę. Odruch nakazał mi wystrzelić serię w najbliższy murek. Pokój, w którym przeprowadzałem test rozświetlił się na chwilę, po czym z powrotem zapadł w półmrok. Szybki reload i ruszyłem w bój. Wizualnie Halo 3 jest oczywiście ładniejsze od swojej poprzedniczki. Szkopuł tkwi w tym, że różnice polegają przede wszystkim na ilości detali i jakości tekstur. Jedyna rzecz, która naprawdę zaskakuje, to obłędna, realistyczna woda. Chylę czoła przed ludźmi za nią odpowiedzialnymi, czysty artyzm. Przyjemne wrażenie robi również dynamiczne oświetlenie tańczące po trzymanej przez Spartana broni. Przy okazji naszła mnie pewna konkluzja - z grafiką w Halo 3 jest podobnie jak z dźwiękiem 5.1. Na pierwszy rzut oka wygląda jak na starego klocka, ale gdyby powoli wyłączać wszystkie te bajery to nawet zatwardziały przeciwnik sagi zmieniłby zdanie. Czy to źle? Ciężko ocenić. Jedno jest pewne - na next genach (przynajmniej w przypadku X360) staje się to normą.

D-DAY+1; GMT 18:45

Czymże byłoby Halo bez specyficznego, dynamicznego systemu rozgrywki? To właśnie on napędza serię i stanowi jej znak rozpoznawczy. Mówisz halo, myślisz tele… Xbox Live ;) . W przypadku testowanej bety wystarczy jeden ruch gałką, by odetchnąć z ulgą, a zarazem poczuć narastające w ferworze walki podniecenie. Wszystko jest na swoim miejscu, nic nie zostało schrzanione ani niepotrzebnie przemodelowane. Ciągle mamy do czynienia z wymagającą i, co ważniejsze, satysfakcjonującą pozycją. Może nie tak skillową jak Combat Evolved, ale dalej bez mrugnięcia oka karcącą żółtodziobów. W natłoku mainstreamowych tytułów sytuacja ta pozwala zachować nadzieję na przyszłość.

Trzon rozgrywek pozostał niezmieniony od czasów pierwszej części. Jeżeli któryś z czytelników ma aż tak duże zaległości, i nie zdaje sobie sprawy na czym on polega, to zapraszam do recenzji Halo Zwei. Powiem tylko, że ludzka ręka nie stworzyła wcześniej nic bardziej miodnego w tym temacie i pewnie długo jeszcze nie stworzy. Co nie wyklucza, by owe dzieło jeszcze ulepszać. Prawda, modernizacje są symboliczne, ale prowadzą ku dobremu. Tym razem za każdy wygrany pojedynek otrzymujemy określony medal. Do zebrania jest całkiem spora kolekcja i z powodzeniem świadczą one o prawdziwych umiejętnościach gracza. Zdaję sobie sprawę, że spora część czytelników od razu skierowała swoje myśli w kierunku lagów. I tutaj musze Was miło rozczarować. Wzorem poprzedniczek mimo średniej klasy łącza (512 kbps) nie napotkamy na żadne przeszkody. Strasznie śmieszą komentarze pokonanych kolesi, którzy swoją nieudolność zwalają na hosta bądź średniowieczne łącze. Panowie, nie tym razem.

D-DAY+2; GMT 10:30

Po dłuższym czasie spędzonym z Halo 3 Multiplayer Demo na jaw wychodzą przemyślane, acz niekoniecznie wyważone mapy. Pozwólcie mi zacząć od ich jasnej strony. W becie uświadczymy trzy plansze, każda w odmiennym środowisku. Najczęściej wybieraną i zarazem najładniejszą jest nadmorski High Ground. Na jej szczycie znajduje się zdruzgotana baza, którą trzeba bronić przed atakami od strony wielkiej wody (przynajmniej teoretycznie). Kolejna to zaśnieżona Snowbound, z siecią korytarzy i dwiema głównymi kopułami wystającymi nad powierzchnię ziemi. Ciekawym, zamieszczonym na niej patentem są pola siłowe zatrzymujące całą amunicję oraz granaty, jakie w nie wpakujemy. Oczywiście działa to w obydwie strony i przeciwnik także nie może nas przez nie ustrzelić. Ostatnią jest górska Valhalla, która uderza w klimaty poprzedniego Halo. Na prezentacjach zamieszonych w otchłaniach Internetu można było podziwiać swoiste wyrzutnie energetyczne transportujące postaci graczy na znaczne odległości. Sprawa czasem przydatna, acz ryzykowna, do wypróbowania właśnie na Valhalli. Mapy zostały tak zaprojektowane, by każdą obleganą pozycję dało się obejść z innej strony i wykurzyć z niej kampującego gracza. Naprawdę, ciężko ukryć gdziekolwiek swój cenny tyłek na dłużej niż kilka sekund. Wymusza to rozgrywkę czysto zespołową, za co chwała autorom. I wszystko byłoby pięknie, gdyby nie jedna rzecz. Każda z lokacji puszcza oko w stronę danego trybu zabawy i niekoniecznie dobrze radzi sobie z pozostałymi. Zapomnijcie o staro szkolnej uniwersalności, od teraz liczy się wyłącznie specjalizacja. Szkoda tylko, że ograniczy to wyraźnie różnorodność map wybieranych do pojedynków. Skończy się na tym, że chcąc poszaleć w Assault zostaniemy skazani na Wysokie Ziemie, a VIP-a poeskortujemy wyłącznie w sceneriach starwarsowego Hoth. Trochę demonizuje, ale sami wiecie jak to jest…

D-DAY+2; GMT 11:00

Podobnie sytuacja wygląda w przypadku fuzji, którymi łoimy skórę przeciwnikom. Nie ma żadnego całkowicie bezużytecznego kawałka metalu, ale większość z nich wykorzystujemy w danej, wcześniej wyuczonej sytuacji. Arsenał jest bardzo wyrośnięty, wręcz gigantyczny. Powraca znany z Combat Evolved karabinek szturmowy, zajmując z miejsca czołową pozycję listy „przebojów". Do tego dochodzi lekko przemodelowana zbrojownia z Halo 2. Zdecydowanie osłabiono popularną plasmę oraz nie mniej obleganą battle rifle. Uwielbiane przez zastępy graczy snajperki i bazooki dalej potrafią zajść za skórę. Udało mi się rozegrać kilka meczy wyłącznie na wyrzutnie pocisków, zawierucha naprawdę daje radę (nie ma nic przyjemniejszego niż potrójny frag ;). Mimo, że większość giwer to stare, dobrze znane sprzęty, nie zapomniano o kilku nowościach. Od teraz można rozmontować stacjonarne działka i latać po mapie dzierżąc w łapach te małe demony wojny. Dzielą się one na dwa rodzaje - klasyczne ciężkie karabiny maszynowe i automatyczne miotacze rakiet. Podczas ich dźwigania widok zmienia się w modny ostatnio TPP, który niestety wymaga dopracowania. Oprócz nich doszedł wzorowany na Gearsowym HoD laser. Wymaga on chwili na namierzenie celu, ale po wypaleniu sieje totalną pożogę (nawet zbytnio totalną). Sporą ciekawostkę stanowią innowacyjne granaty, wzorowane na epokowych tłuczkach. Przyklejają się do powierzchni na którą zostały rzucone (równie dobrze może to być powierzchnia czyjegoś hełmu) po czym czekają na detonacje. Służą przede wszystkim do zastawiania pułapek i sprawdzają się jako takie wyśmienicie.

Jednak wszystkie te kosmetyczne zmiany wymiękają przy tym, co ukryto pod przyciskiem X. Gdy go wdusimy (zazwyczaj w ostatnim akcie desperacji), kierowany przez nas Spartan użyje jednego z czterech dostępnych w becie gadżetów. Może to być mina przeciwpiechotna, przenośna winda (działająca na zasadzie wcześniej omawianego pola siłowego), neutronowa kula wysysająca z przeciwników energię bądź znana z prezentacji sfera pełniąca rolę tarczy. O ile trzy pierwsze wydają się oczywiste, tak ostatni może budzić cień wątpliwości. Do czego ma służyć przenośna tarcza, skoro mamy własną ochronę? Otóż po aktywacji tworzy pole, które nie tylko odbija pociski ale i wszystkie przedmioty w nią ciśnięte. Jest całkiem obszerna i, przy odrobinie trudu, mieści w sobie nawet obsadzonego przez trzech graczy Warthoga. Nawiązując do pojazdów - prócz starych znajomych do naszej dyspozycji oddano Mongoose. Jest to futurystyczna wersja quada, nie posiadająca sama w sobie żadnego uzbrojenia. Jego funkcję pełni gracz zajmujący miejsce pasażera. Muszę przyznać, że przy dobrze zgranej ekipie jest to zabójcza kombinacja.

D-DAY+6; GMT 23:24

Po kilku dniach spędzonych z wersją beta Halo 3 mogę powiedzieć tylko jedno - król rozgrywek sieciowych powrócił. Mimo braku wybitnej grafiki (liczę że i na niej nie zawiedziemy się w pełnej wersji) w nasze łapska oddano przemyślany produkt, który przecież ciągle jest dopracowywany. Oczywiście, spotkałem się z rozgoryczeniem dotyczącym niektórych kwestii (zwłaszcza oprawy wizualnej), ale nie uważam go za zbyt istotne. Nie w przypadku niedokończonego kodu, który ma na celu jedynie zaprezentować nam potencjał finalnej wersji. A ten jest naprawdę przeogromny. Byle by tylko równie wiele uwagi poświęcono fabule w trybie dla jednego gracza (w końcu to ostatnia część trylogii, a wiele wątków zostało niewyjaśnionych) i pod koniec września otrzymamy FPS roku. W przeciwnym wypadku oddam swojego Xbox’a na cele charytatywne, jakiem ziooleck ;) .