Ninja Gaiden II

Stare japońskie powiedzenie mówi - „dobre rzeczy muszą drogo kosztować”. Na własnej skórze i redakcyjnym portfelu, przekonałem się, że nie zawsze musi tak być, a przynajmniej nie do końca. Pierwsze pomysły, innowacje zawsze robią wrażenie i są miernikiem jakości marki. Gdy przychodzi czas na sequel, rosną oczekiwania, którym twórcy muszą sprostać, by uchronić serie przed falą krytyki. W takiej właśnie sytuacji znaleźli się pracownicy studia Team Ninja.

Ryu Hayabusa powrócił do czytników konsol Microsoftu. Fani Ninja Gaiden II wiązali wielkie nadzieje z nowym dziełem Tecmo. Po średnim remaku na PS3, seria powróciła do macierzy. Apetyty podsycały nowe zwiastuny, gameplaye i newsy, jednoznacznie zapowiadające coś niezłego. Jak wyszło? Dowiecie się tego poświęcając tej recenzji małą chwilę.

Dla tych, którym nie dane było spotkać się z serią Ninja Gaiden, śpieszę wyjaśnić, że bohaterem gry jest Ryu Hayabusa - wojownik ninja, przemierzający świat w tępieniu złych demonów. Ryu jest postacią bardzo interesującą. Włada on potężnymi sztukami walki, jednak w groźnych sytuacjach potrafi zachować spokój ducha, kierując się rozumem. Naszymi oponentami są, jak wspomniałem, demony. Podczas rozgrywki napotkamy słabe, proszące się o skrócenie żywota stwory, jak i bardziej zawzięte, którym stawienie oporu będzie kosztowało nas uruchomienie szarych komórek. Charakterystyczną zaletą serii jest walka. I tym razem, twórcy solidnie przyłożyli się do pracy, oddając nam w ręce wojownika, wykorzystującego różnorakie style i techniki walki. W zachwyt wprawia dynamika akcji i jej płynna animacja. Niestety fabuła gry zawodzi, nie przyciąga większej uwagi, lecz przeciwnie - odpycha i zalatuje nudą. Można by rzec, iż taki tytuł ma co innego na celu, jednak od dobrego scenariusza jeszcze nikomu krzywda się nie stała.

Warto wspomnieć o ekwipunku naszego bohatera. Znajdziemy w nim wszystkie potrzebne przedmioty ułatwiające rozgrywkę, takie jak ziela uzdrawiające i regenerujące manę, talizmany odrodzenia, manuskrypty i oczywiście bronie. Tych ostatnich jest dość dużo. Ryu łamie podstawowe zasady swego klanu, których członkowie cenią sobie ciszę i precyzję. Prócz tradycyjnej katany (Dragon Sword), przyjdzie nam również posługiwać się pazurami, kijem Bo, a nawet kosą. W specjalnym, „wędrownym” sklepie Muramasy będziemy mieli okazję dokonać ulepszeń naszego oręża, a także możliwość kupna dodatkowych itemów. Wiele ciekawych rzeczy i notatek znajdziemy również podczas samej gry, w skrzyniach i tym podobnych.

W Ninja Gaiden II, prócz walki bronią przydatna okaże się także umiejętność posługiwania się magią. Ten aspekt gry został dodatkowo podkreślony charakterystycznym wskaźnikiem w interfejsie. Gdy pojawią się w nim „ogniki” możemy wykorzystać jeden z czterech żywiołów (ogień, woda, wiatr, ziemia), aby rozpętać chaos, w postaci potężnej wichury. Wrażenia są tym bardziej spotęgowane, gdy oczywiście ulepszymy nasze zaklęcia.

Miłym bonusem jest opcja Ninja Cinema, pozwalająca na nagranie naszych sekwencji walk i podzielenie się materiałem z innymi graczami. Uważam, że taki sposób jest doskonały, by przekazać światu część swoich zdolności. Szczególnie efektownie wygląda to, gdy już perfekcyjnie opanujemy sztukę posługiwania się mieczem. Film wygląda wówczas niemal jak dobre kino akcji.

Graficznie gra prezentuje się przyzwoicie, jednak na tle innych tytułów na konsolę Microsoftu, dość przeciętnie. Tekstury, jak i same lokacje są bardzo proste i mało szczegółowe. Nie zawodzi za to animacja, która pracuje na najwyższych obrotach. Jest jedno „ale”- mianowicie gra potrafi się sporadycznie przyciąć, gdy w ferworze walki próbujemy wejść do ekwipunku, aby się uzdrowić. Występuje to zazwyczaj wtedy, gdy mamy do czynienia z większa grupą przeciwników lub gdy oponenci wykonują sekwencje ataków. Zasadniczo jednak całość bardzo dobrze śmiga w 60 klatkach.

Ninja Gaiden doczekało się polskiej wersji kinowej. Podczas rozgrywki jak i w menu, przeczytamy napisy w naszym ojczystym języku. Dodam, że niestety w tym wypadku lokalizacja jest całkowicie nie na miejscu. Jaki sens ma rozumienie fabuły, która nie trzyma się kupy i nudzi jak flaki z olejem? To mija się z celem i zdecydowanie zniesmaczy osoby, które po raz pierwszy mają styczność z tą serią.

Cały czas podczas obcowania z tym tytułem odnosiłem wrażenie, jakby twórcy nie do końca oddali klimat panujący w serii. Nie twierdzę, że nie przydają się nowe rozwiązania, jednak w tym przypadku duża ich część jest całkowicie niepotrzebna i podważa sens fabuły. Zdaję sobie sprawę, iż Ryu, z racji swej profesji, może znajdować się w różnych lokacjach. Twórcy natomiast nie zgrzeszyli roztropnością dając upust swojej fantazji, przez co gracz miał okazję zwiedzić w grze całkiem spory kawałek Ziemi. Zamiast siekaniny w strugach nowojorskiego deszczu i walających się ciał na weneckich uliczkach, wolałbym zobaczyć mistrza miecza w iście japońskich klimatach - wśród sake i „labiryntów” papierowych ścian.

Podsumowując, Ninja Gaiden II dla fanów będzie kolejnym kąskiem do kolekcji. System walki, dużo akcji, przeciwników i broni oprawione w przyzwoitą grafikę i dźwięk. Dla graczy, którzy bardziej od ciągłej sieczki wolą pogłówkować i wczuć się w fabułę, zdecydowanie odradzam kupno tego tytułu. Wiele osób twierdzi, że gra jest zbyt trudna. To prawda, jednakże w porównaniu z poprzednią odsłoną, która to była uważana za najtrudniejszy tytuł na Xboxa, NG2 wydaje się nieco prostsze. Jedno jest pewne - spędzając czas z nowym dziełem Iatgakiego, hardcorowcy spędzą wiele niezapomnianych godzin.