Lips

Choć ostatnio coraz rzadziej się o tym mówi, posiadacze „trzystasześćdziesiątek” zazdroszczą fanom PlayStation kilku niezłych tytułów. Jednak oprócz takich hitów jak Metal Gear Solid, czy Uncharted, „zielonoocy” marzą o swoistych odpowiednikach casualowych party games – Eye Toya, Buzza i SingStara. I choć te dwa pierwsze nie wypaliły (klapy w postaci You’re in the Movies i Scene It!), to jednak Microsoft postarał się w kwestii własnego karaoke. Lips – bo o tej grze mowa – miał stać się ważnym konkurentem dla „śpiewackiej” serii od Sony. Nadzieje były duże, bo grą zajmował się nie kto inny jak słynny team iNiS, twórcy muzycznego hitu dla platformy Nintendo DS – Elite Beat Agents. Jak Usta sprawdziły się w praniu? Czytajcie niżej.

Studio iNiS nie poszło na łatwiznę, jedynie kopiując rozgrywkę z SingStara. Co od razu rzuca się w oczy osobom, które miały okazję testować produkcję Sony, to ulepszenie systemu wyświetlania tekstu. Teraz pojawia się on nie tylko na dole ekranu, ale także pod liniami melodycznymi. Zdecydowanie ułatwia to śpiewanie. Bardziej spodobał mi się także ogólny wygląd „interfejsu” podczas teledysku. Może ktoś się ze mną nie zgodzi, ale cały design tego elementu w SingStarze jakoś nie przypadł mi do gustu. Żadnych ciekawych efektów, białe tła – w Lips wygląda to „cool”. Widać, kiedy gra zalicza nam Vibrato, linie melodyczne tryskają iskrami, to wszystko powinno spodobać się w szczególności na party z uczestnictwem kobiet. Podczas rozgrywki musimy także wykonywać czasami (czytaj - po wypełnieniu specjalnego paska) specjalne gesty mikrofonami (będzie o nich mowa później), takie jak podskok, czy wymach do góry, co powoduje chwilowe zdobywanie bonusów, czyli w tym wypadku gwiazdek. I choć można oszukiwać, to jednak system ten wprowadza powiew świeżości do konsolowego karaoke.

Warto oddzielny akapit poświęcić trybom rozgrywki. Na pierwszy ogień idzie oczywiście zwykłe śpiewanie. Możemy wybrać pomiędzy samotnym lub wieloosobowym (przeciwko sobie lub kooperacja) graniem. Już na samym początku warto wspomnieć, iż nie przygotowano żadnego trybu kariery, jak choćby w Guitar Hero. Zdecydowanie zmniejsza to żywotność singleplayera. Nie potrzeba na szczęście przeklinać rozgrywki dla kilku osób. Mamy tu do wyboru aż trzy tryby – Bomba Zegarowa (nadaje się też do samotnego śpiewania), Pocałunek, a także Wokalni Wojownicy. W tym pierwszym liczy się szybkie reagowanie. Na ekranie pojawia się ogień, który po prochu zmierza ku bombie. By ta nie wybuchła, musimy przechylać szklankę pełną wody (pojawia się gdy dobrze nam idzie gra), używając czujników ruchu wbudowanych w „majkach”. Z kolei Pocałunek, to tryb przygotowanie specjalnie dla par. Dwie osoby śpiewają w kooperacji, by w pewnym momencie, jednocześnie wykonać taki sam gest. Wtedy to zakochani na ekranie skaczą ku sobie, co kończy się tytułowym pocałunkiem. Z kolei Wokalni Wojownicy, to urozmaicony odpowiednik Battle z Singstara. Dwie osoby muszą jak najlepiej śpiewać, by zepchnąć przeciwnika ze sceny. Szkoda jednak, iż gra nie posiada sieciowego trybu multiplayer. Możemy co prawda zmierzyć się z kimś na punkty (wysyłając Wyzwanie), ale gra jedynie porównuje wynik nasz i przyjaciela.

Bardzo ciekawym elementem Lips miała być również możliwość wgrywania własnych utworów. Niestety wyszło to niezbyt interesująco. Co prawda gra przyjmuje wszystkie piosenki bez zabezpieczeń DRM (większość plików MP3 spełnia to kryterium), co jednak nie wpłynęło na funkcjonalność tej nowatorskiej opcji. Choć na początku całość zapowiada się interesująco (zwłaszcza, iż produkcja sama dobiera pasujący do rytmu teledysk), to jednak później jest tylko gorzej. Brak tekstu, czy linii melodycznych można oczywiście zrozumieć, ale czy naprawdę tak trudno było stworzyć ich edytor? Wiele osób na pewno z chęcią by z takiej opcji skorzystało. Na dodatek iNiS stworzyło naprawdę chory achievement związany z wgrywaniem własnych piosenek. Zresztą nazwa tego masochistycznego osiągnięcia - polegającego na przeniesieniu do Lips 300 utworów - mówi sama za siebie: This is madness!

Teraz powiedzmy trochę o soundtracku. Gra zawiera łącznie czterdzieści piosenek, jednak tak jak wspominałem istnieje możliwość wgrania własnych lub też pobrania ich z Rynku Xbox Live! (cena to zazwyczaj 160 Microsoft Points za utwór, ale warto uważać, ponieważ są problemy z ich uruchomieniem, jeśli grę pierwszy raz włączyliście, gdy w opcjach mieliście ustawioną polską lokalizację). Skupmy się jednak nad podstawową listą songów. Ta została bardzo dobrze przygotowana. Mamy tu piosenki różnych gatunków, jak dance, czy nawet rap. Chociaż ja i tak zawsze będę narzekał, że iNiS wrzuciło zbyt mało mocniejszych kawałków – „In Bloom” Nirvany jakoś nie wystarcza. Wspaniale też wyważono dla kogo ma być skierowana ta produkcja. Nastolatkowie ucieszą się z takich piosenek jak „Umbrella” Rihanny, czy też „Mercy” Duffy. Za to najbardziej muszę pochwalić dobór utworów „trochę” starszych. Mamy tu „Hungry Like The Wolf” Duran Duran, „Every Little Thing She Does Is Magic” Police, czy nawet „Listen To Your Heart” Roxette. Gdyby jeszcze podczas śpiewania gra brała pod uwagę, czy śpiewamy, czy też nucimy (tak obiecywali twórcy), byłoby jeszcze ciekawiej, szczególnie w piosenkach hip-hopowych, jak choćby „Bust a Move” od Young MC. Po pełną listę songów zajrzyjcie do ramki obok.

Ostatni akapit przed podsumowaniem, chciałbym poświęcić prawdopodobnie najważniejszemu atutowi Lips – narzędziami tortur względem sąsiadów i domowników, czyli mikrofonami. Mówi się o nich dużo, więc ja tylko zawtóruję pozostałym recenzentom – to najlepsze „majki” w historii gier wideo! O czujnikach ruchu już wspominałem, ale warto dodać, że urządzenia posiadają również kilka diod, migających w rytm muzyki. To tylko kolejny aspekt, który zapewne przyciągnie wszystkich imprezowiczów do śpiewania. Dla zainteresowanych – każdy mikrofon jest zasilany dwoma „paluszkami”.

Zapewne już spojrzeliście na ocenę i domyślacie się, czego można się spodziewać po tymże podsumowaniu. Lips jest zdecydowanie największym konkurentem SingStara. Choć produkcja iNiS wprowadza wiele nowości do growego karaoke, to jednak nie wykorzystała ich pełnego potencjału. Dodatkowo, pomimo tego, iż tytuł ten został zlokalizowany, to i tak brakuje w nim polskich piosenek, czego przeciwieństwem jest kilka odsłon produktu Sony, gdzie pojawia się kilkadziesiąt rodzimych utworów. Miejmy jednak nadzieję, że „Jesteś szalona” zaśpiewamy w kolejnej części Lips, bo raczej nikt nie wątpi, że Microsoft nie zostawi swojego nowy exclusive’u na pastwę losu.