Assassins Creed II

Większość osób z ogromną chęcią obrzucała pierwsze Assassin’s Creed pomidorami, łajnem i czym tam jeszcze się dało. Narzekano w szczególności na monotonność, choć zdarzały się też głosy oburzenia wobec sterowania czy systemu walki. Moje nastawienie do gry Ubisoft Montreal było jednak zgoła inne i „dwójka” była dla mnie GotY 2009 jeszcze przed oficjalną zapowiedzią. Jeśli ktoś czytał moje krótkie wypociny w xboxspotowym podsumowaniu ubiegłego roku, to zapewne już wie, że na grze się nie zawiodłem i z wywieszonym jęzorem czekam na dodatki. Recenzja tego dzieła trafia do Was z mocnym opóźnieniem, jednak są zapewne jeszcze osoby, które dalej nie są stuprocentowo pewne co do zakupu asasyńskich przygód. Mam nadzieję, że ten kolejny pozytywny głos namówi ich do kupna Kreda Zabójcy 2.

Fabuła gry zaczyna się w teraźniejszości. Do pokoju Desmonda Milesa wbiega Lucy, która ujawnia mu, że należy do sekty Asasynów i musi zabrać go w bezpieczne miejsce. Droga do wyjścia nie jest długa, a przy okazji dowiemy się kim jest osoba, która zostawiła nam tajemniczy znak pod koniec pierwszej części produktu Ubisoftu. Gdy wreszcie docieramy do tajemnej kryjówki Lucy, poznajemy jej dwóch znajomych – naukowców również należących do grupy starożytnych zabójców. Na miejscu czeka na nas także Animus w wersji 2.0, dzięki któremu ponownie będziemy mieli okazję wcielić się w przodków Desmonda.

Tym razem trafiamy do Włoch, skąd też szybko nie wrócimy. Desmond poddaje się bowiem dłuższym sesjom, dzięki czemu nie wraca po ukończeniu każdej kości pamięci do teraźniejszych. Nie licząc zakończenia, do kryjówki powracamy tylko raz, w okolicach połowy gry. Kolejnym po Altairze Asasynem jakiego poznajemy jest pochodzący z ważnej we Włoszech rodziny Ezio Auditore z Florencji. Nasze pierwsze spotkanie z nim odbędzie się od razu po narodzinach, co pozwoli nam zasmakować jednego z najdziwniejszych tutoriali w historii gier (ruszamy głową, nogami i rękami małego szkraba). Następnie przenosimy się kilkanaście lat do przodu i kierujemy poczynaniami nastoletniego, rozkapryszonego bohatera. Chłopak nie zachowuje się może jak przyszły zabójca, ale bić się i biegać po dachach potrafi całkiem nieźle. Na szczęście charakter Ezia zmienia się już po godzinie gry, kiedy jesteśmy świadkami powieszenia ojca i dwóch braci głównego bohatera. Następnie świetnie poprowadzona fabuła prowadzi nas przez Wenecję i Toskanię, by wreszcie doprowadzić nas do ostatecznego, trochę naciąganego finału. Osobiście jednak bardzo spodobał mi się wątek po walce z głównym bossem, przypominający na myśl mocną fantastykę. Żeby jednak nie spoilerować, przejdźmy do kolejnej kwestii.

A tą jest oczywiście sam gameplay, który w Assassin’s Creedzie prezentuje się jako ciekawa kompilacja kilku gatunków. Podobnie jak Altair, Ezio jest wybitnie zręczny dzięki czemu szybki freeruning po dachach i ulicach włoskich metropolii nie jest dla niego trudną rzeczą. Sterowanie nie zmieniło się zbytnio w porównaniu z pierwszą częścią tworu Ubisoftu. Dalej najlepszą metodą na szybkie przemieszczanie się jest przytrzymywanie RT i przycisku A – dzięki temu nasz bohater biegnie szybciej niż ktokolwiek inny, przy okazji automatycznie przeskakując rozpadliny, utrzymując równowagę na wysoko położonych kładkach, czy przeskakujac po wbitych w wody Wenecji słupkach. Równie dobrze kombinacja ta spełnia swą rolę podczas wspinaczek po ścianach budynków. Opanowanie szybkiego i dokładnego biegania jest niezbędne by pokonać kilka przygotowanych przez twórców zamkniętych poziomów, umiejscowionych we wnętrzach włoskich bazylik. Ich ukończenie nie jest co prawda konieczne, ale daje dostęp do bardzo fajnego bonusu.

W drugim AC utrudniono z kolei walkę, na której niski poziom trudności w jedynce narzekali gracze. Duża w tym rola różnorodnych przeciwników, którymi teraz nie są już tylko zwykli żołnierze. Na wielkich strażników z lancami nie działa popularna w pierwszej odsłonie gry kontra, gdyż z łatwością ją przebijają. Ba, teraz potrafią ją blokować nawet zwyczajni piechurzy. Wzrosło więc znaczenie klasycznych uderzeń mieczem oraz uników, które podobnie jak kontry mogą doprowadzić do efektownego finishera, często uwiecznionego stosownym zbliżeniem. Na dodatek postarano się o zwiększenie ilości i różnorodności broni oraz zbroi w naszym ekwipunku. Teraz możemy kupować coraz lepsze elementy uzbrojenia w sklepach, które stały się ważnym elementem gry. Możemy w nich bowiem również nabyć środki lecznicze, truciznę czy amunicję do ukrytego w rękawie prototypu pistoletu. Najbardziej efektowne w użyciu jest jednak chyba odnowione, ukryte ostrze, które teraz mamy „zamontowane” w obydwu rękach. Możemy dzięki temu np. wbić się w czteroosobowy patrol i przebić gardła dwóch żołnierzy jednocześnie.

Twórcy nie zapomnieli także o obiecanym zróżnicowaniu rozgrywki. Ta bowiem w „jedynce” była, mimo wszystko, rzeczywiście schematyczna – każda kolejna misja opierała się na dotarciu do informatora, wypełnieniu kilku subquestów i zabiciu konkretnej ofiary. W dwójce pozbyto się tej powtarzalności i system głównej linii akcji przypomina teraz bardziej free-roamingi w rodzaju GTA. Fabuła ma swoją ciągłość i zawiera w sobie wiele wątków pobocznych, które spotkamy na naszej drodze do zemsty. Postarano się także o większą ilość subquestów, których zaliczenie nie jest już konieczne do ukończenia podstawowej fabuły. Mamy między innymi zlecenia zabójstw (niektóre naprawdę trudne do wykonania), prośby od żon o przywołanie do porządku niewiernych mężów przy pomocy pięści, czy wyścigi. Podczas zwiedzania Italii napotkamy również czasem na uciekających w popłochu kurierów, którzy w saszetkach noszą zawsze sporą ilość złotych monet. Nie zabrakło i zbieractwa – tu w postaci piór, skarbów oraz glyphów, czyli specjalnych znaków na ścianach widzianych jedynie podczas korzystania z Orlego Wzroku. Pomaga on nam również w znalezieniu innych „znajdziek”, a także rozróżnia przeciwników i kluczowe dla misji osoby.

Zmiany dosięgły też reszty gameplayu. Na pierwszy ogień wysuwa się możliwość pływania we włoskich wodach. Jak zapewne wiele osób pamięta, nurkowanie w pierwszej części skutkowało szybką desynchronizacją i przywróceniem postaci na brzeg. Jeśli już jesteśmy przy przebywaniu w wodzie, to warto także wspomnieć o weneckich gondolach, które Ezio również potrafi się obsługiwać. Nie są może one zbyt szybkie, ale czasami mogą się przydać. Małe łódki to jednak nie jedyny „pojazd” jakim możemy się poruszać. W Assassin’s Creed 2 możemy także polatać stworzoną przez Leonarda da Vinci maszyną latającą, a także przejechać się wozem, zresztą również należącym do naszego znajomego, włoskiego myśliciela. Niestety, obydwa te urządzenia otrzymały w grze tylko po jednej misji i nie możemy z nich więcej razy skorzystać („latającym demonem” – jak nazywają maszynę latającą żołnierze pełniący wartę na dachach – możemy jednak polatać w pierwszym dodatku do gry, czyli Battle of Forli). Z innych rzeczy warto też wspomnieć o rozszerzeniu możliwości wtapiania się w tłum. W przeciwieństwie do Altaira, Ezio nie korzysta jednak tylko z usług mnichów, bowiem potrafi się wtopić w każdą większą grupkę ludzi. W razie trudności ze znalezieniem takowej może też wynająć porozmieszczane w różnych miejscach miast prostytutki. Przy okazji możemy je – oraz złodziei i najemników – wysłać do odwrócenia uwagi strzegących jakiegoś ważnego dla nas miejsca żołnierzy.

Assassin’s Creed 2 odznaczył się w ubiegłym roku również jedną z najładniejszych opraw audiowizualnych. Z dźwięków wyjątkowo dobrze wypada bardzo dobry dubbing, ze świetnie dopasowanymi głosami. Trochę scen mówionych jest po włosku, co zdecydowanie nadaje specyficznego klimatu produkcji Ubisoftu. Prawda jest jednak taka, że wiele osób zachwycało się w szczególności grafiką, która rzeczywiście stoi na wysokim poziomie. Miasta wyglądają oszałamiająco, także dzięki wykorzystaniu wielu autentycznych budowli jak kościół Santa Maria del Fiore czy Bazylika Św. Marka. Tekstury wszystkich obiektów wyglądają naprawdę świetnie i rzeczywiście jest się czym zachwycać – podobnie zresztą jak design linowych misji platformowych. Framerate spada bardzo rzadko, co jest w szczególności ważne w tak szybkiej, nastawionej na ciągły ruch grze.

Podsumowując, Assassin’s Creed 2 to zdecydowanie jedna z lepszych gier nie tylko na tej generacji konsol, ale i w historii. Na sukces produkcji Ubi Montreal składa się wiele czynników, takich jak dopracowanie systemu z „jedynki”, ciekawa fabuła (która jednak ma wg wielu osób zbyt zahaczające o sci-fi zakończenie), oraz oczywiście fenomenalna grafika. Czego można chcieć od trzeciej części gry? Ponownie – wszystkiego tego co w poprzedniczce, ulepszonego i polanego świeżym sosem. No i wyjaśnienia „o co cho” w kwestii fabularnej oczywiście.