Tom Clancy's Ghost Recon: Advanced Warfighter

Po opustoszałej ulicy przeleciała targana wiatrem gazeta. Spostrzegawczy żołnierz dostrzegłby zdjęcie dwóch, wyglądających na wysoko postawione, osobistości. Tytuł powiadamiał o niestabilnej sytuacji w Meksyku i o czyimś uprowadzeniu. Mniej sprytny wojak nie straciłby wiele, gdyby tego nie zauważył. Iloraz inteligencji, jaki musiał osiągnąć podczas testów szkoleniowych West Point wystarczał, by zdawał sobie sprawę, dlaczego jest tam, gdzie właśnie się znalazł. Drużyna Duchów przyczajona przy ścianie naznaczonej czasem kamienicy wiedziała to doskonale. Wiedziała także drugą istotną rzecz - chwila nieuwagi może kosztować życie. Gdzieś z niedaleka dobiegł do nich odgłos nadjeżdżającego pojazdu…

Ghost Recon: Advanced Warfighter miał być jedną z pierwszych gier naprawdę pokazujących moc najnowszej konsoli Microsoftu. Na premierę przyszło nam czekać prawie cztery miesiące, czyli do 10 marca kończącego się już roku. Gdy tytuł wylądował w domach graczy z całego świata, można było z czystym sumieniem osądzić, czy jest to faktycznie next generation w pełnej krasie. O tym, co zostało dopięte na ostatni guzik, a co nadaje się do kosza dowiecie się tylko w tej recenzji. ;)

Historia, rzucająca naszym oddziałem po zaznającym okropności wojny Meksyku, jest nad wyraz interesująca. Moim celem nie jest psucie Wam zabawy, więc nie będę za dużo spoilował. Wystarczy rzec, że w 2013 roku źli rebelianci postanowili wyjść z ukrycia, spokojne dotąd miasto ogarnia straszny chaos, a we wszystko zamieszany jest amerykański rząd. No i na życie prezydenta kraju hamburgerów i Coca-Coli czyha niewiasta z kosą, która dopadła już premiera Kanady. W stan gotowości zostaje postawiona elitarna jednostka Ghostów, mająca za zadanie przywrócić stabilność zaistniałym wydarzeniom. Nad wszystkim czuwał znany pisarz Tom Clancy, więc o tą cześć projektu możemy być spokojni. Fabuła prowadzi przez kilkanaście bardzo zróżnicowanych misji. Nie raz będziecie zaskoczeni nagłym zwrotem następujących sytuacji, a także ich niesamowitą realnością. Smaczku dodają puszczane co jakiś czas fragmenty znanych dzienników telewizyjnych, w których reporterzy wojenni sprawozdają nasze poczynania. Pozwala to naprawdę wczuć się w klimat. No i napawa dumą, w końcu mówią o nas w CNN. ;)

Mimo wyśmienitego wyszkolenia członków oddziału, nerwy instynktownie napięły każdą cześć ich ciała. Do krwi została „wstrzyknięta” dawka adrenaliny, co przyspieszyło puls i spowodowało lekki zamęt w mózgu. Nie było to dla nich obce uczucie, dlatego bardzo szybko u każdego zostało zepchnięte na drugi plan. Liczyła się przede wszystkim trzeźwość umysłu. Czujniki ruchu zamontowane w ich hełmach wykryły nadjeżdżający pickup i 5 rebeliantów biegnących tuż za nim. Dowódca wiedział, że ma tylko chwile na reakcje. Rozstawił drużynę po dwóch stronach szosy w pozycjach gotowości do oddania strzału. Sam przykucnął za pobliską Corvetta z naładowaną rusznicą przeciwpancerną. W tej samej chwili z za rogu wyjechał cel…

Pierwsze, co rzuca się w oczy napalonego zapewne gracza, to niesamowicie realistycznie odwzorowana grafika. Warunki atmosferyczne, ilość detali, w jakie zostały wyposażone ulice metropolii po prostu odbierają mowę. A widok Meksyku z lotu ptaka (no, nie do końca ptaka, chyba, że składna kupa blachy może zachorować na ptasią grypę) doprowadza do kołatania serca. Nie tylko widać dokładnie wszystkie szczegóły zabudowań, ale nawet łączenia płyt chodnikowych! Niewiarygodne! Bez problemu rozpoznasz zamożność mieszkańców różnych dzielnic posiadających charakterystyczną dla siebie architekturę ( slumsy included ;). Zadziwiające jest to, że nie ma mowy o żadnym doczytywaniu obrazu, a horyzont ciągnie się prawie bezgranicznie. Także animacja i wygląd postaci nie pozostawia niczego do życzenia. Żołnierzy można naprawdę bardzo łatwo pomylić z ich odpowiednikami z krwi i kości. Gwarantuje, że nie raz westchniecie z podziwu na widoku przykucniętych za rogiem i ubezpieczających teren Duszków. Z dumą (jako posiadacz X360) mogę rzec, że nie ukazała się piękniejsza gra na żadną znaną mi platformę. Kropka.

Był to zdezelowany pojazd cywilny, przerobiony na ruchomy ciężki karabin maszynowy. W oczach obsadzających go meksykańskich rebeliantów nie było widać śladu strachu, jedynie blask zdeterminowania i głuchą obojętność. Przyczynił się do tego zapewne dzienny przydział amfetaminy, który zużytkowali przed „akcją”. Przyczajone Duchy z własnego doświadczenia znały takie praktyki i zdawały sobie sprawę, że na złamanie morale wrogiego oddziału nie ma co liczyć. Szykowała się albo krótka, bezproblemowa potyczka, albo krwawa rzeźnia. Wszyscy odruchowo poprawili swoje ułożenie i mocniej przycisnęli odbezpieczoną broń do ramienia. Liczyła się przede wszystkim celność. Pokładowe działko operowane przez czujnego Meksykanina obróciło się za drogą. W ich stronę…

Trudno nie zwracać uwagi na grafikę, zwłaszcza u progu ery next generation (bo nie uważam, żeby ona już nadeszła), ale nie można zapominać, że trzon rozgrywki nie stanowią doznania audio-wizualne, a właśnie fun płynący z zabawy. I w tym miejscu GRAW również nie ustępuje miejsca nikomu w swej klasie. Od pierwszych chwil zdajemy sobie sprawę, że mamy do czynienia z produkcją, której poświęcono naprawdę sporo czasu. Nie jest to kolejny nabijacz kobzy, a pełnoprawna, wnoszącą wiele nowości i usprawnień kontynuacja. Na pierwszy ogień idzie szumnie zapowiadany (również przeze mnie) Cross-Com. Został on podzielony na dwie sekcje - downlink i uplink channel. O ile w pierwszym odbieramy tylko rozkazy oraz oglądamy wcześniej wspomniane audycje, tak drugi stanowi naprawdę krok w przód. Dzięki niemu mamy pełną kontrole nad swoim oddziałem. Wyobraźmy sobie taką sytuacje- potrzebny nam zwiad, ale ktoś musi osłaniać tyły, bądź mamy bardzo niewiele życia na „liczniku” i zależy nam na zachowaniu skóry. Wysyłamy więc towarzyszących nam komandosów lub iście MGS-owy cypher, by sprawdził, co czai się na nas dwie przecznice dalej. Wszystko, co zarejestrowała latająca kamera bądź oczy towarzyszy przesyłane jest na żywo do okienka wyświetlanego w lewym górnym rogu ekranu. Wydaje się, że jest to tylko nikomu niepotrzebny bajer, jednak taktyczne zacięcie serii dosyć często zmusi was do korzystania z tego dobrodziejstwa. Ogólnie śmiało można stwierdzić, że twórcy jeszcze bardziej postawili na strategiczne myślenie, niż w poprzednich edycjach, co podkręciło znacznie poziom trudności gry. Wystarczy powiedzieć, że na standardowym „normalu” wystarczą dwie rany, by nasza postać wróciła do domu owinięta we flagę.

Dowódca wiedział, że nie będzie miał już sposobności, by zmienić rozlokowanie swojej drużyny. Ustawienie pickup’owego działka zniweczyło jego początkowe plany, a jego położenie nie pozwalało mu go wyeliminować na samym początku starcia. Na migi przekazał swojemu asystentowi, by na razie wstrzymał ogień. Oficer ze zrozumieniem kiwnął głową i przesłał wiadomość wśród pozostałych członków plutonu. W tym samym czasie pojazd dojechał już prawie do linii ich ukrycia. Nagle kierowca zrobił coś zupełnie niespodziewanego. Zatrzymał wóz i, najprawdopodobniej targany potrzebą, opuścił go. Duchy miały już dość czekania. Na wyraźny znak rozpoczęli ostrzał.

Wszyscy ci, którzy grali w poprzednie części, wiedzą, że sterowanie oddziałem potraktowano w nich po macoszemu. Co prawda mogliśmy nakazać, by podlegli szli za nami, bądź rozlokowali się w jakimś miejscu, jednak zazwyczaj byli tylko kulą u nogi. Tutaj sytuacja prezentuje się zgoła odmiennie. Wystarczy tylko powiedzieć, że samotnie nie mamy za dużych szans ze świetnym A.I., które kieruje buntownikami. Przeciwnicy kryją się za przeróżnymi osłonami, przyciskają nas do ziemi ogniem zaporowym, flankują, a nawet potrafią uciec po posiłki. Miło też, że nie zachowują się jakby dostali od Boga metkę „nieśmiertelny” i dbają o własną głowę, czyli nie wylatują na środek placu i nie prują do nas ciągłym ogniem. Sorry Rambo, no doubt. ;) Na szczęście to samo A.I jest również sprzymierzeńcem, ponieważ opisuje także współtowarzyszy. Co z tego wynika? Koniec z blokowaniem się chłopaków po kątach, lekceważeniem rozkazów czy wystawianiem na ostrzał. Od teraz stanowią integralną całość rozgrywki. W dodatku strzelają bardzo przyzwoicie. Nie raz przyłapiesz się na tym, że wysyłasz ich na pierwszą linie, samemu pozostając w bezpiecznym ukryciu. Wzorem ostatnich shooterów taktycznych, pod naszą opiekę oddane zostały przeróżne pojazdy bojowe, w tym śmigłowce. Do nich także nie mam najmniejszych zastrzeżeń. Miło, że wreszcie można polegać na postaciach sterowanych przez komputer.

W ciągu pierwszych dwóch sekund trzech biegnących za pojazdem rebeliantów oddało mózg na asfalt. Podobny los spotkał stojącego tyłem kierowcę, z tym, że on leżał z rozerwanym brzuchem. Zadziwiające było to, że nie krzyczał. Nikt nie krzyczał. W powietrzu rozbrzmiewały tylko pojedyncze, oddawane w milczeniu wystrzały. Tą wojenną ciszę po chwili przerwał operator działka zamontowanego na pickupie. Do uszu walczących doszedł pełen grozy i zdeterminowania wrzask, który po chwili zagłuszyła kanonada pocisków oddawanych w stronę Duchów. Z przerażeniem patrzyli, jak rozbierają one osłony, za którymi się kryli. Przed ich oczami latały kawałki ścian, szkła, stojących samochodów, a nawet bruku. Jeden z żołnierzy z przerażeniem zdał sobie sprawę, że z jego osłony, którą stanowiła kilkutonowa ciężarówką, wycieka benzyna. W ostatnim geście rozpaczy rzucił się przed siebie. Żaden człowiek w chwili zagrożenia nie myśli o przyszłości. Nie zastanawia się nad tym, co stanie się za sekundę, minutę czy godzinę. Walcząc o życie każda komórka jego umysłu skupia się tylko na teraźniejszości. W sytuacjach krytycznych, kiedy zda sobie sprawę, że nie ma ratunku, przed oczami staje mu przeszłość. Twarze oczekującej na niego żony i kilkuletniej córeczki, były ostatnim obrazem, jaki ujrzał. Eksplozja zbiła wszystkich z nóg. Nie ominęło to także strzelającego rebelianta…

Bez wahania wykorzystał to dowódca drużyny. Wyskoczył zza Corvetty i odpalił poprędce załadowany pocisk. Mimo pośpiechu nie był w stanie chybić. Emanujący ciepłem silnik i CKM przyciągnął go jak muchę do lepu. Jeszcze nikt nie zdąrzył otrząsnąć się po poprzedniej eksplozji, gdy nastąpiła druga, nieco mniejsza. Przyniosła jednak wybawienie pozostałym członkom oddziału. Dwóch ogłuszonych Meksykanów nie stanowiło już zagrożenia i zostało szybko zabitych. Dopiero po chwili dotarło do lidera, czym zostało odkupione ich zwycięstwo. Podniósł się z ziemi i zwołał resztę Ghostów. Wiedział, że ta wojna w niczym nie będzie różnić się od pozostałych, w których brał udział. Byli bardzo dobrze wyposażeni, jednak kevlarowe zbroje i najnowsza technika informatyczna wspomagającą każdy ich ruch nie chroni ich przed śmiercią, jedynie oddala ją. Wojna pozostawała wojną. Przez najbliższe godziny będą odczuwać to samo, co ich poprzednicy w wojnie secesyjnej, podczas marszu na Berlin czy w Wietnamie. Nagle pod jego nogi upadł nadpalony kawałek papieru. Zorientował się, że jest to zdjęcie. Widniały na nim dwie uśmiechnięte twarze - dorosłej kobiety i ślicznej, małej dziewczynki…